İlk kez bir gazeteciyi çocukluğumda, Malatya’da görmüştüm. Adamın resmi şimdi gibi gözlerimin önünde. Esmer, uzunca boylu, lacivert elbiseli. Kasapları dükkân dükkân dolaşıyor, kimse ona et satmak istemiyordu. Adam adeta yalvarıyordu: “Bir derdiniz varsa bana söyleyin, ben gazeteciyim... Neden et satmıyorsunuz?”
Nedenini söylemiyorlardı ama büyüklerin konuşmasından işitmiştim: Belediyenin koyduğu fiyat üzerinden et almak istiyordu. Bu fiyat iki liraydı. Oysa uzun süredir belediye narhı değişmediği için, esnaf iki yüz yirmi beş kuruştan et satıyordu. Adam bunu gazetesinde yazar diye korkuyor, ona satmak istemiyorlardı.
Ben meraklı turşucu bir çocuk olarak adama sormuştum: “Hangi gazetede çalışıyorsunuz?”
“Hürriyet, Cumhuriyet...” demişti. Adı neydi, ne yazıyordu, bilmiyorum.
Meraklıydım, çünkü ben de o yaşta gazete okuyordum. Babam beni dükkânda oyalamak için yirmi beş kuruş verir: “Hadi bir gazete al, oku. Bize de havadis ver” derdi. O zamanlar Hürriyet, Dünya gibi gazeteler alırdım. Sonra Cumhuriyet de almaya başladım.
Cumhuriyet’te Yılmaz Çetiner, Fikret Otyam gibi röportaj ustaları dizi yazılar yayımlardı. Özellikle Fikret Otyam’ın röportajlarını kaçırmadan izliyordum. Tatlı üslubuyla, sözünü esirgemezliğiyle beni yakalamış olmalıydı. Bir gün onun gibi yazmayı düşlerdim. Onu hep ustam diye benimserdim. Duruşu hiç değişmeyen, eğilip bükülmeyen, ülke ve insan sevgisi tükenmeyen biri olarak kaldı.
Yıllar sonra Babıali’ye kapılandığımda, kitaplarımdan biri eline geçmiş ustamın. Okumuş, pek beğenmiş, Memet Fuat’ın yönettiği “Yazko Edebiyat” dergisinde bir yazı yazmıştı: Yazısını, “Devam Necati Güngör usta...” sözleriyle bitiriyordu. Böylece ustamdan ödül gibi bir övgü almış oluyordum!
Tanışmamız, o yazıdan sonraya rastlar.