İkisiyle de aynı çevrede tanışmıştık...
Cemal Süreya Sokağı ile Muratbey Sokağı’nın kesiştiği yerde. İkisi de hasta ve açtı; ikisi de bakıma muhtaç!...
Daha adları bile yoktu.
Hallerine bakar bakmaz anlıyordunuz ki, yavrucaklar açlıktan bitkin düşmüş...
Birinci hasta kediyle öyle sık sık karşılaşmadık, ama her rastlayışımda hemen bana doğru geldi ve payını aldı!
İştahla yemeğine saldırması, onun adına umut vericiydi.
Bu, son karşilaşmamız aylar öncesine ait.
Arabanın üstündeydi.
Tamam, orada yesin diyerek mama kâğıdını önüne serdim.
Baktı ama burnunu değdirmedi. Herhalde şu an tok, sonra yer sanısıyla öteki çocuklara yöneldim.
Yedi mi, yemedi mi, bilmiyorum.
Bu son görüşmemizmiş!
Ne bir gören, ne bir haber veren...
Bir resmi kaldı onu anımsatan...
*
İkinci hasta kedi, bütün mutsuzluğunu kuşanıp yolumu gözlüyordu boyuna.
Mutsuz yüz ifadesi, sağlıksız ve dolayısıyla aç oluşundan kaynaklanıyordu elbet.
Çenesine darbe almış, dişinin biri dışarı sarkmıştı öyle!
Ama ne kimseye yaklaşıyor, ne başını kaldırıp göz göze geliyor... Bir iki kez elimi başına dokundurup seveyim, dost olursak ağzına bakabilirim diye düşündüm.
Asla dokundurtmadı elimi.
Çenesi mi kırıktı, dişleri mi kırılmıştı, anlaşılmıyordu.
Çok zayıf ve ölgündü başlangıçta.
Düzenli beslenince enikonu canlandı. Hareketleri seriydi artık.
Yağmur çilese bile, yolumu bekliyordu ısrarla.
Yemiyor da saldırıyordu önüne konulanlara! Hem de ötekiler gibi nazlanmadan.
İştahla lüp lüp mideye indiriyordu.
Ne verirseniz yemeye hazırdı hep. Öteki kediler elinden almasın diye onunkini hep bir köşede veriyordum.
Ortalıkta yoksa, ya da ben biraz geç inmişsem sokağa, cebimdeki anahtarı hafifçe sallıyordum.
Dersten sıkılmış öğrencinin zil sesiyle fırlayışı gibi koşuyordu bana doğru.
Ne kendininkini başkasıyla paylaşıyor, ne de gidip başkasının hakkına ortak oluyordu.
İlkeliydi bu konuda.
Doymadığını anladığımda biraz daha veriyordum, o kadar.
Bir ayı geçti ortadan kayboluşu... Ayağımı burkunca, birkaç gün aşağı inemedim...
O arada sokağı terk etti. Tek umudum, tek avuntum birilerinin yanına sığınmış olması.
Gidip de gelmeyen evlat acısı gibi!