1788 - 1824 yılları arasında yaşadı. Şair, yaşadığı dönemde kadınların adeta taptığı biriydi. Onu Apollo’ya benzetirlerdi. Ak tenliydi. Onunla yatan kadınlardan biri, içinden aydınlatılmış su mermerine benzetmişti tenini.

Sağ bacağı çarpıktı, yürürken topallardı. Bu, onda melankoli yaratmıştı. Ayrıca tırnaklarını yer, aşırı ölçüde şarap içer, tütün çiğner, sefih bir yaşam sürerdi. Kavgacıydı. Kafası esti mi silahını rastgele ateşlerdi. Yunan isyanında, Osmanlıya karşı savaşmak üzere geldi. Ancak savaşmaktan çok, çevresiyle kavga etti.

Öte yandan Lortlar Kamarası üyesiydi. Mecliste ateşli konuşmalar yapardı.

Doğu gezisinde Türkiye’ye de gelmişti. Türkleri sevmediği de bilinir.

Evlendi; evlendiği kadına, yüzüne tükürmek için kendisiyle evlendiğini söyleyerek onu dışladı. Bir yıl sonra da ayrıldılar.

Şiirleriyle on dokuzuncu yüzyıl İngiliz edebiyatında değişim rüzgârı estiren Byron’a, -kabalıklarına dayanamayarak boşanan karısına rağmen- kadınların hayranlığı hiç eksilmiyordu. Ona şiirler, mektuplar, tutam tutam kestikleri saçlarını yolluyorlar, evlenmek istiyorlardı. Kimi kadınlar, onu gittiği her yerde izliyordu. Ancak azarlayarak kovuyordu.

Malikânesinde çalışan kızlar çok genç ve gösterişliydi. Anlatıldığına göre, papazlar gibi kara cübbeler giyen Lord ve konukları, buradaki davetlerde çılgınlar gibi, hatta ahlaksızca eğlenirlerdi. Kızlar şarap dağıtır, erkekler kafatasından kadehlerde içerlerdi.

Byron inceliğini ve cazibesini korumak için sürekli perhiz yapar, Türk hamamına giderdi. Uyguladığı perhiz yüzünden gıdasız kaldı, hastalandı.

Çingene bir falcı ona otuz yedi yaşında öleceğini söylemişti. Gerçekten otuz altı yaşını doldurduktan hemen sonra yaşama veda etti. Zaten babası da otuz altı yaşında ölmüştü. Kendisinden sonra kızı da bu yaşta ölecekti.

DICKENS, KAPIŞILAN KİTABININ

UTANCIYLA SAKLANIYORDU!

1812 - 1870 yılları arasında yaşamıştı.

Yoksul bir alenin çocuğuydu. Babası sürekli borç içinde yaşıyor, alacaklılardan kaçmak için sık sık ev değiştiriyor; hapse atılıyordu.

İki yıl kadar okula gitti, ama asıl annesinden öğrendi okuyup yazmayı. Bir avukatın yanında çalışıyordu. Kendi kendine steno öğrendi. On dokuz yaşında bir gazetede yazılar yazmaya başladı.

Yirmi iki yaşında ilk kitabını çıkardığında, utancından saklanmıştı; çünkü herkesin kendisiyle alay edeceğini sanıyordu. Yayıncıya gizlice göndermişti. (Christmas Carol). Oysa bir günde bin tane sattı bu kitap! Herkes birbirine soruyordu:

“Yeni çıkan küçük kitabı aldın mı?”

“Bir tane edinebildim!”

Ertesi gün yayınevi, elli bin kitap daha sürdü piyasaya. Bu böyle sürüp gitti.

Ne var ki, bunca satan kitaptan eline geçen telif ücreti koca bir sıfırdı!

Bu kitaptan sonra kaleme aldığı hikâyelerine de para ödenmedi.

Bu durum onu yazmaktan alıkoymadı.

İlk aldığı telifse sadece beş dolardı!

Yazdığı kitaplar dünyanın hemen hemen tüm dillerine çevriliyordu. “David Copperfield”, Mister Pickwick’in Serüvenleri”, “Antikacı Dükkânı”, “Oliver Twist’in Serüvenleri”, “İki Şehrin Hikâyesi”, “Kasvetli Ev” vs.

Artık yayıncılar peşinden koşuyor; kitaplarındaki her sözcük için on beş dolar tutarında bir telif ödüyorlardı!

Charles Dickens’ın yıllık geliri, o dönemde ABD Başkanı’nın bir yılda aldığı paranın on katıydı!