Buyrukçu, yeni çıkan bir kitabım için tanıtma yazısı yazmış, bunu “Varlık” dergisine vermişti. Daha sonra beni telefonla arayıp dergiyi görüp görmediğimi sordu... (Kendi Taşlıtarla’daki evinden günlerce dışarı çıkmadığı için, edebiyat dergilerini ancak Cağaloğlu’na indiğinde görebiliyordu.)

“Varlık dergisi battı ya... Duymadınız mı?” dedim.

Hiç beklemediği bir haberdi bu, çok şaşırdı:

“Nasıl batmış yani? Geçen gün yazı götürdüm, bir şey demediler bana?”

“İşte o yüzden batmış ya!” dedim. “Yazınız ağır gelmiş; o ağırlıkla batmış!”

Telefonun öteki ucunda bir patlıcan kahkahası patlattı.

Esprili konuşmalara bayılırdı. Hele dergi batıracak kadar ağır yazı yazmış olmak ayrıca gururunu okşayan bir durumdu. İltifattan memnun ve mesrur:

“Necatiii!” dedi. “Demek seninle konuşurken sözünün arkasını kolayacağız? İyi, iyi...”

O temiz yürekli koca adamı kandırmak böylesine kolaydı; çünkü çocuklar gibi şen, çocuklar gibi saftı.

ATATÜRK, SALİH BOZOK’UN

KENDİNE KIYMASINI RÜYASINDA

GÖRMÜŞTÜ

24 Eylül 1911’de, İstanbul’dan, Selanik’teki Salih Bozok’a bir mektup yazarak; “Genelkurmay 1. Şube’ye memur edildim. Orduyu, memleketi kurtarmak için çok fedakârane çalışmak lâzım. Başka çare yok! ...İstanbul muhiti pek pis, herkes kişisel çıkarından başka bir şey düşünmüyor!” diyordu.

Salih Bey, daha sonra Mustafa Kemal’in yaveri ve kader arkadaşı olacak, Gazi’nin ölümüne kadar, aile bireyi gibi yakınında bulunacaktı. Uyurken yatak odasına girip uyandırabilen tek adamdı. (Latife Hanım’ın çok kızdığı bir durumdu bu. Ama Atatürk’ün kendi isteğiydi, acil durumlarda uyandırılmak...) Resimde görüldüğü gibi, Gazi’yi denizde bile yalnız bırakmıyordu Salih Bozok. (Solundaki beyaz saçlı.)

Atatürk öldüğünde, içine düştüğü acıyla kendine kıyma girişiminde bulunacak, ancak ölmeyecekti.

İlginç olan bir şey de şu: Atatürk, Salih Bozok’un intiharını önceden rüyasında görmüştü...

Gazi daha önce de annesinin ölümünü rüyasında gördüğünü anlatmıştır.

BİR FINDIK FARESİ ONU

MİLYARDER YAPTI

1901 - 1966 yılları arasında yaşadı.

Gençliğinde tüm hayali sinema oyuncusu olmaktı. Doğru dürüst bir işi yoktu; dolayısıyla düzenli olarak yiyecek yemek bulmakta güçlük çekerdi. Yaşadığı kentte yerel bir gazeteye başvurdu; dosyasındaki çizimlere baktılar. Yeteneksiz bulundu.

Kilise için resim yaparak üç beş dolar kazanıyordu, o kadar. Kendine bir atölye açacak parası olmadığından, babasının garajını atölye gibi kullanmaya başladı.

Bir gün yine garajda çalışırken bir fındık faresi çıktı ortaya; tahta zeminde oynamaya başladı. Yediği ekmeğin kırıntılarını fareye verdi. Aralarında bir yakınlaşma başladı.

Ertesi günlerde de ona yiyecek taşıdı. Artık dost olmuşlardı. Bazen fare onun üstüne çıkacak kadar yakınlık gösteriyordu.

İş olarak ne yapacağını da pek bilemiyor, canı sıkılıyordu.

Böyle can sıkıntısı içinde bir şeyler karalarken, arkadaşının resmini çizdi. O an rastgele çizdiği fare resminin bütün dünyanın ilgisini çekeceği aklının ucundan bile geçmiyordu...

Garaj tabanında oynayan bu sevimli fare, kısa bir süre sonra Mickey Mouse adıyla ünlü bir kahraman oldu. En ünlü aktörlerden daha fazla alkışlanıyor, mektuplar alıyordu.

Walt Disney artık her hafta hayvanat bahçelerini dolaşarak buradaki hayvanların çıkardıkları sesleri, davranışlarını inceliyordu. Filmlerinde de fareyi bizzat seslendiriyordu. Kazandığı paraları yeni yatırımlarda kullanıyordu. Gün geldi Walt Disney yapımcılık, yılda yirmi beş milyar dolar kazanan dev bir şirkete dönüştü.

Ne var ki, kendisine yiyecek veren dostuna esin kaynağı olan o küçük fındık faresi artık yeryüzünde değildi!