Sait Faik’in “Havada Bulut” hikâyesini okumamış olan var mıdır? Hemen herkes okumuştur, herkes bilir... Bu hikâyenin adının da bir hikâyesi var ki, onu da herkes bilir mi? Sanmam... Önce hikâyeyi anımsayalım: “Havada Bulut”ta köpekli bir adam anlatılır ki, yazarın ta kendisidir. İstanbul adalarından birinde oturmaktadır. (Burgazada.) Ada’nın postacısına teslim ettiği zarfta bulunan hikâyede, birtakım izlenimler ve çevresinde yarattığı dedikodular anlatılır. Hikâyenin anlatıcısı, postacıyla birlikte zarfı açarlar. Zarftan çıkan metni okurlar. Bu metin bir hikâyedir. Mektup sahibi, bu hikâyeyi bir yarışmaya göndermiştir. Hikâyenin adı, “Kovada Bulut”tur. Rum kızı Yorgiya, çeşmeden evine kovayla su taşırken, kovanın içinde bir bulut görür. Beyaz bulut, suyun içinde yüzmektedir. Çocuksu bir sevinç içinde kovadaki bulutu evine götürür. Eve geldiğinde suya bakar ki, bulut yok olmuş! Sait Faik bu hikâyeler dizisini önce “Büyük Doğu” dergisine vermişti yayımlanmak üzere. Dergi yönetimine teslim edilen dosyanın üzerinde, “Kovada Bulut” diye yazıyordu. Bir dizgi yanlışı sonucu, dosyanın adı, “Havada Bulut” yapıldı. Derginin düzeltmeni de, yayıncısı da, bu dizgi yanlışının farkında olmadı. Böylece dizideki ilk hikâyenin başlığı “Havada Bulut” olarak çıktı ve öyle tanındı. Sait Faik 1951 yılında, hikâye kitabını basacak olan Varlık Yayınları’nın kapısından içeri girdiğinde, elindeki dosyanın adını değiştirmeye gerek görmemişti artık.
GENÇ YAZARA EVLİLİK ARMAĞANI
Yirmili yaşlarının başlarındaydı genç yazar. Askerliğini, İskenderun Deniz Komutanlığı’nda henüz tamamlamıştı. Askerlik süresi boyunca, defalarca, defalarca dinlediği, hemşerisi Hasan’ın ailesini ve onun gençlik serüvenlerini oturup kâğıda dökmüş, “Hasangiller” adıyla roman yapmıştı. Sonra romanını alıp, “Seçilmiş Hikâyeler” dergisinin sahibi Salim Şengil’e götürmüştü. Genç yazar, yalnız değildi; Salim Şengil’i ziyarete giderken, yanına nişanlısını da almıştı. El eleydiler, yayıncının karşısında. Genç çifte sempatiyle bakan Şengil’e nişanlısını tanıştırdı: “Nişanlım Nermin. Öğretmen. Evleneceğiz...” Ellili yıllarda yaptığı yayıncılıkla hikâye türüne sahip çıkan Salim Şengil, genç çifti kutladı ve şöyle dedi. “Madem evleneceksiniz, bu kitap da benden size evlilik armağanı olsun!” “Hasangiller” kitabı yayımlandığında Tarık Dursun K. hem edebiyata, hem de evlilik yaşamına adım atmış oluyordu.
VEHBİ’NİN KERRAKESİ
Bu deyim, Padişah 3. Selim ile Divan şairi Sümbülzade Vehbi arasında geçen bir sözdür. Acayip bir kılık içinde görünen kimseler için söylenegelir. Şair Sümbülzade Vehbi, 3. Selim’in değer verdiği ve yakınlık gösterdiği bir sanatçıydı. Ortak yanları Mevlevilikti. Padişah 3. Selim bir gece, Vehbi’ye haber gönderip acele Saray’a gelmesini istedi. O çağda gece demek karanlık demekti. Kapısı çalınıp da Padişahın buyruğunu alan Vehbi, Hünkârı bekletmemek için lamba bile yakmadan gecenin karanlığında hemen giyinmeye başladı. Doğruca Saray’a koştu. Hünkâr’ın huzuruna çıkarıldı. Padişah bir şey söylemeden bir süre Vehbi’yi süzdü. Üzerine giydiği kılığın nedenini anlamaya çalıştı. Adeta gözlerine inanamıyordu Padişah. Çünkü üstadın üzerindeki erkek kıyafeti değildi! İçinden gülerek şöyle dedi Hünkâr: “Anlaşılmaz bir muamma Vehbi’nin kerrakesi.” (Kerrake, kadınların giydiği bir üstlüktü.) Padişahın huzurunda karısının üstlüğüyle duran Sümbülzade Vehbi, Hünkâr’ın kendisiyle şakalaştığını görünce, onun sözüne ölçülü, uyaklı bir karşılık verdi: “Aceleyle cübbe olmuş Hanımın ferracesi.” O geceden sonra, “Vehbi’nin kerrakesi” dilimizde bir deyim olarak yaşayageldi.