Malatya’da sonbahar, insanın içine işleyen bir mevsimdir. Yazın kavurucu sıcağı yerini yavaş yavaş serin akşamlara bırakır. Gündüzleri güneş hâlâ ısıtır ama akşamüstü rüzgârıyla beraber bir hüzün çöker kentin sokaklarına.

Kayısı bahçeleri sararmaya başlar, ağaçların dallarından düşen yapraklar adeta altın sarısı bir halı gibi toprağı örter. Çarşıda pazarda narın kızıllığı, elmanın parlaklığı, üzümün son dem tatlılığı kendini gösterir. Evlerin önünde kurutmalık biberler, patlıcanlar asılıdır; kadınlar kış hazırlığına koyulmuş, salçaların kokusu sokaklara yayılmıştır.

Sonbahar Malatya’da sadece bir mevsim değil, aynı zamanda bir duygudur. Yazın telaşını geride bırakıp kışın sert yüzüne hazırlanan şehrin sakinleştiği bir dönemdir. Depremin yaralarını sarmaya çalışan Malatya için ise sonbahar, biraz hüzün biraz da umut demektir. Çünkü dökülen her yaprak, aslında yeniden yeşerecek bir baharın habercisidir.

Kısacası Malatya’da sonbahar, hem gözle görülür bir güzellik hem de kalpte hissedilen derin bir duygudur. Sararan yapraklarıyla, serinleyen havasıyla, kışa hazırlığın telaşıyla şehrin ruhunu başka hiçbir mevsimin veremediği kadar dokunaklı bir şekilde yansıtır.