Karikatürcü olmak için üç özellik gerekli: Çizgi yeteneği, mizah duygusu ve bilgi birikimi.
Çizersiniz, insanları da güldürürsünüz, ama çizdiğiniz şey arabesk şarkılar gibi gelip geçicidir. İnsanlar güler geçer. Ortaya koyduğunuz tablo, insanları düşünmeye sevk etmez. Başka deyişle kalıcı nitelik taşımaz.
Bir anlamda bu, kolay güldürme yoludur. Çoğu kimse düşünmeye değil, gülmeye yatkındır, doğru. Piyasası da vardır, kolay güldürmenin. Tutulursunuz, tanınırsınız. Sözgelimi bir sövgü de, olağan koşullarda ayıp sayılan bir sözcük de güldürür. Ama işte o kadar...
Mustafa Bilgin ilke olarak gülüp geçilen karikatürden uzak kalmayı seçmiş. O, karikatürün zor yanını, yazısız güldürmeyi, gülerken de düşündürme yöntemini seçmiş. Tıpkı karikatürün “elli kuşağı” denilen eski ustaların yaptığı gibi. Kimdi o eski ustalar? Turhan Selçuk, Ferruh Doğan, Ali Ulvi, Semih Balcıoğlu... vb.
İşin garibi, Bilgin’in yetişme döneminde “Gırgır mizahı” yükselişteydi. Eski entelektüel kuşağa inat mizahı sokakta arayan Oğuz Aral’ın arsasında top koşturmak istemişti. Oğuz Aral’ın da yakınlığını, sevgisini kazanmış.
Ustanın bilgisinden yararlanmış. Buna karşın kendi çizgisini korumaya özen göstermiş.
Bir dönem çizgi film üretimine emek vermiş Mustafa Bilgin. Gönül evinde hep karikatür denen arslanı besleyegelmiş.
Bir dönemin “Cumhuriyet” okurları Mustafa Bilgin’in “Hayat Epik Tiyatrosu” adlı bant karikatürlerini severek izliyordu. On yıl süren bu yaratıcı serüven Bilgin’in kendi çizgisini ve esprisini sağlamlaştırma süreci olmuştur.
Zaman zaman kimi yayın organlarına güncel siyasal içerikli çizimler yapsa da güncel konuları kovalamak pek çekici gelmemiştir. “Hayat Sanat Durumlar Anlar” onun gönlüne göre yaptığı çizimlerin toplamı. Mizahın düzeylisi, ucuzu değil niteliklisi, gülümsetirken, düşündüren karikatürler. Her biri bir tablo gibi özenli. Çizerimizin ustalık döneminin bir toplamı.
Ellerine sağlık demekten başka söz bulamıyorsunuz.