Kanuni Sultan Süleyman bir gün maiyetiyle ava çıkmıştı.
İstanbul’dan çıkarken hava açıktı. Av alanı, şimdiki Halkalı taraflarındaydı. Oraya vardıklarında gökyüzünde kara bulutlar toplanmaya başladı, çok sürmedi, gök çatırdadı, şiddetli bir yağmurla fırtına yollarını kesti. Yağmur gittikçe azıyor, göz gözü görmüyordu!
Avcılar, atlarını sürüp sığınacak bir yer aramaya başladılar. Yol üstünde bir köy evi gördüler, bacası tütüyordu. Kendileri de, atları da suya batıp çıkmış gibi ıslanmış, üşümüş, titremeye başlamışlardı.
Hemen o köy evine varıp kapısını çaldılar.
Kapıyı açan köylü, bu Tanrı misafirlerini içeri buyur etti. Gelenlerin kim olduklarını bilmiyordu, ama giyim kuşamlarından önemli kişiler olduğunu tahmin etti. Ev sahibi olarak gerekeni yaptı; misafirlerin ısınması için ocağa yeni odunlar attı, ateşi canlandırdı. Ocakta çorba kaynıyordu zaten. Atları ahıra çekti. Kuruladı hayvanları.
Gürül gürül yanan ocak odayı ısıtmış, insanların keyfi yerine gelmişti. Ocağın karşısında ısınan Sultan Süleyman ellerini keyifle ovuşturarak:
- Bu ateşin bahası bin altın eder! dedi.
Ev sahibi köylü sofra kurdu, konuklarına sıcak tarhana çorbası, sac ekmeği ikram etti. Konuklar büsbütün rahatladı. Dışarıda yıldırımlar düşüyordu bir yerlere, yağmur sürüyordu, ama umurlarında değildi.
Geceyi orada geçirdiler.
Sabah uyandıklarında, kurumuş giysilerini kuşandılar. yağmur dinmiş, pırıl pırıl bir hava açmıştı. Padişah, kendilerine evini açan, hizmet eden köylüye bir miktar altın vermek istedi.
Onun gönlünü hoş etmek için de, “Ne kadar istersin?” diye sordu?
Köylü boynunu büktü:
- Bin bir altın, dedi.
Padişah ve maiyeti kulaklarına inanamadılar! Bu köylü sayı mı bilmiyor muydu acaba?
- Bir gecelik hizmet için çok değil mi, diye sordular adama?
Köylü:
- Kendiniz söylediniz, ateşin bahası bin altın eder diye. Ateş bin altın, öteki hizmetlerim için de bir altın... dedi.
Sultan Süleyman, kendi sözünün tuzağına düşmüştü, ama o padişahtı, sözünden dönemezdi.
Bu söz insanların diline düştü. Berceriksiz yöneticiler yüzünden ne zaman pahalılık olsa, çarşı pazarda fiyatlar artsa, her şey ateş pahası diye yakınır, alanlarda toplanıp faturaları yakardı halk.