Çanakkale Savaşı yılları...

Tevfik Fikret’in ölümünden sonraydı, sevenleri, onu anmak için Aşiyan’da toplanmışlardı.

Çanakkale Savaşı için şiirler yazıp “Tanin” gazetesinde yayımlayan İbrahim Alâettin Gövsa da Tevfik Fikret’i sevenlerin arasındaydı. Bir ara, tanımadığı biri yanına yaklaşarak, Mustafa Kemal’in kendisiyle görüşmek istediğini bildirdi.

Çanakkale Savaşlarının efsane kumandanı da, bir Tevfik Fikret hayranıydı ve onu anmak üzere toplantıya katılmıştı.

İbrahim Alâettin Mustafa Kemal’in çağrısını duyar duymaz, hemen yanına giderek kendini takdim etti.

“O ince, uzun parmaklı zarif ve kavi adaleli güzel elini uzattı.”

Mustafa Kemal Paşa:

“Sizi, Çanakkale şiirlerinizle tanıyorum,” dedi. “Çoktan beridir görmek istiyordum.”

İbrahim Alâettin bu iltifat karşısında gurur ve heyecan duymuştu.

“Paşa Hazretleri,” diye karşılık verdi. “Sizin gibi cepheden cepheye koşan bir kumandan, nasıl oluyor da benim gibi değersiz bir gencin yazılarını okumaya zaman bulabiliyor, onları hatırlıyorsunuz?”

Mustafa Kemal Paşa’nın yanıtı şöyle oldu:

“Ben edebiyatı ve şiiri severim. Bilhassa askeri mahiyetteki her eseri dikkatle okurum. Sizin Çanakkale’ye ait şiirlerinizin hepsini okudum ve sevdim.”

Paşa’nın bu övgülü sözleri üzerine, kendi yazdıklarını bir kez daha düşünen İbrahim Alâettin (Gövsa) onları bir kitap halinde yeniden yayımlama kararı aldı ve kitabının ön sayfasına, “Anafartaların müebbet kahramanına” diye not düştü.

GÖLGEDE KALMIŞ HİKÂYECİ:

BEHİÇ DUYGULU

Ödemiş doğumluydu. (1933). Lise öğreniminden sonra doğduğu ilçede bir kitapçı dükkânı açarak çevresini kitaplarla aydınlatma yolunu seçti. Evlendi, bir kızı dünyaya geldi. Karısını seviyor, kızının varlığıyla mutluydu. Evine taksitle bir buzdolabı aldı.

Bir ilçede kitapçılık yapmak hem kolay, hem zordur. Kolaylığı, hayat ucuzdur, geçinmesi kolaydır. Zorluğuysa, kitap okuru azdır, Okur yaratmak için özel bir çaba göstermeniz gerekir.

Kendi de iyi bir okur olan Behiç Duygulu, yalnızca kitap satmıyor, kitaplar dolusunca hikâyeler yazıyordu. Kasabalı yalnız insanın içe kapanık dünyasında dolaşan hikâyelerini İstanbul’un dergi editörlerine kabul ettirmişti. Kasabalı bir Sait Faik de diyebilirdiniz ona. “Ağlama N’olur”, “Sırtlan Bayırı”, “Gölgede Gezintiler” kitaplarıyla 1950 sonrasının hikâyecileri arasında kendine yer açmıştı.

Hikâyelerini yalın bir dille yazıyordu ama, kişisel yazgısı o kadar yalın biçimde kaleme alınmamıştı.

Evine taksitle aldığı buzdolabı onun için bir tuzak oldu. Elektrik kaçıran buzdolabı, Duygulu’nun eşinin temizlik yaptığı bir gün ıslak zeminde akıma kapılarak ölmesine yol açtı!

Genç karısını toprağa verip küçük kızını bağrına bastı hikâyecimiz!

Gündüzleri çocuğuna bakmak zorunda olduğu için dükkândaki işleri günden güne bozuldu.

Borçlarını ödeyemez oldu. İflas etti.

Kızını da yanına alıp İstanbul’a geldi; tanıdığı yayınevlerini, dağıtımcıları dolaşarak iş istedi. Küçük bir ücretle bir yerlerde iş buldu, yüksünmeden çalışmaya başladı.

Kira evlerinde oturuyor, kızını okutmaya çalışıyor. Bu koşullarda bile para biriktirerek, Ödemiş’te kapattığı dükkânın borçlarını ödüyordu.

Onu tam da o günlerinde tanıdım. Kavruk, çatık kaşlı, kararlı, ilkeli... Bir bölük arkadaş, Beyazıt’ta, Çınaraltı’nda oturup çay içmiştik. Hepsi bu. Hiç kendinden, sorunlarından söz etmiyordu. Edebiyattan, hikâyeden konuşmayı yeğliyordu. Onun trajik yaşamöyküsünü bizi tanıştıran arkadaştan öğrenecektim daha sonra.

Takvimler 2 Nisan 1985 yılını gösterdiğinde, yeryüzüne veda etti!

2002 yılında Kültür Bakanlığı onunla ilgili bir kitap hazırlamamı istediğinde, sevinerek kabul ettim. Kızını da o zaman tanıdım. Bir televizyon şirketinin muhasebe bölümünde çalışıyordu. Babasının kitaplaşmamış hikâyelerini getirip teslim etti.