Adını nüfusa Cahide diye yazdırmıştı babası, ama onu hep Cahit diye çağırırdı. Hüseyin Cahit’e olan sevgisinden ötürü...Edebiyat ve edebiyatçılar, aile yaşamı içinde hiç eksik olmamıştı. Çocukluğunda babasının onu Ziya Gökalp’le tanıştırması; annesiyle birlikte Abdülhak Hamit’in Maçka’daki evine gidişleri, unutamadığı anılar arasındaydı.
Onun genç kızlığında Nâzım Hikmet, dönemin İstanbul sosyetesi arasında ünü yaygın bir şairdi. Yine o yıllarda İstanbul’un kimi evlerinde, helva sohbetleri gibi edebiyat sohbetleri düzenlenir, şair ve yazarlar çağrılırdı. Cahit Hanım’ın dostları onu bir gün Nişantaşı’nda böyle bir edebiyat toplantısına çağırmıştı. Gecenin konukları arasında Nâzım Hikmet de vardı.
Üstat o günlerde “Salkımsöğüt” şiirini plağa okumuş, plak elden ele dolaşıyordu. Birçokları gibi Cahit Hanım da onun hayranıydı ve şiirlerini ezberden okurdu.
Toplantıda şairin vurgularını taklit ederek Salkımsöğüt’ü okuması, Nâzım’ın hoşuna gitmişti. Genç kızın da şiir yazdığını öğrenince, ona hemen bir öneride bulundu: “Bir dergi çıkaracağım, bizim dergide yazar mısın?” (Yarımay dergisi).
Sevinçle kabul etti bu öneriyi genç kız. Ama şiir değil de, yayımlanması için masalsı bir hikâye verdi dergiye. Hikâye, Cahit Uçuk’un çocukluğunun geçtiği Malatya’nın Hekimhan ilçesindeki bir köylü kızının yaşamını anlatıyordu.
Nâzım pek beğendiği bu hikâyeyi, övücü bir sunuş yazısıyla yayımladı ve böylece yeni bir yazarın önünü açmış oldu.
TARIK DURSUN K. İLE YILLARIN İÇİNDEN
Önceleri Cağaloğlu’nda görüşürdük.
Milliyet’ten emekli olmasına karşın evine çekilmemişti. Koza Yayınları’nı kurdu, raflar dolusu kitaplar, dergiler yayımladı.
Sonra yayınevini kapattı, ama Cağaloğlu dünyasından kopmadı. Büro kiralayıp bankalara dergi çıkardı; gazetelere diziler hazırlardı; sipariş kitaplar yazdı... Film şirketlerine senaryolar hazırladı. Yazılmış senaryoların onarımını üstlendi.Gazeteler Cağaloğlu’ndan gidince, o da tası tarağı toplayıp eski mahallesi Yeşilçam’da, Fatma Girik’e ait bir handa oda tuttu...
Bütün bunları yaparken uzak yakın bütün çevresiyle bağlantısını sürdürüyordu.
Ama... aradan geçen yıllar içinde çevresi daraldıkça daraldı, insanlar birer ikişer ayrıldılar dünyadan...
Derken Nermin Kakınç otuz küsur yıllık arkadaşını yarı yolda bıraktı!
Nermin’siz evi dağıttı, sattı. Semt değiştirip Leven’ten Moda’ya taşındı. Moda onun için yeni bir çevre demekti. Acı veren anılardan kaçıştı!
Gerek Levent’teki yalnız günlerinde, gerekse Moda’da onu hiç, bir başına bırakmadım. Araya iki üç günlük uzaklaşma girince hemen telefona sarılırdı: “Oğlum, babalar aranır!... Hadi çık gel!”
Giderdim...
Acılarını içine gömüp espriler üretirdi... Takılmalarımıza aldırmaz, karşı şakalar yapardı. Moda’da keyifli saatler geçirdiğimiz bir çevre içindeydik. Günün her saatinde kıyıdaki çay bahçesine atar kendimizi, bir masanın çevresinde edebiyattan, sinemadan basından, siyasetten dem vururduk.
O aralar Moda dışında oturduğum için gelip gitmelerim kolay olmuyordu. Aradaki yol farkını sıfırlamak üzere Moda’dan ev alıp taşındım... Daha sık görüşme şansımız oldu. Canı çektikçe telefonu çaldırır: “Hadi Necati, benzin parası benden...” der, çıkıp bir yerlere gidelim isterdi.
Bu dönemdi, Tarık abi ikinci evliliğini yaptı. İzmir’de ev açtı. Nermin Hanım’ın vasiyeti var diyerek Foça’da yazlık edindi.
Dışarda bunlar olurken, içinde bir hastalık başkaldırmıştı bu kez. Parkinsona yakayı kaptırdı! O süreçte, hekimlerin kapısını çalarken hep yanında oldum.
Yine de bir şikâyeti yoktu. “Parki” dediği hastalığıyla adeta arkadaş olmaya çalışıyordu. İzmir ve Foça’daki dost çevresiyle de mutluydu... Onu hiç ihmal etmeyen yakınları vardı. İkinci evliliği yürümedi; sessizce bitirdi! Kâh Foça’dan, kâh İzmir’den arıyordu bu kez:
“Evlat! Kalk gel!”
Durumum elverdikçe kalkıp İzmir’e bilet kestiriyordum...
Aşağıdaki fotoğraflar ve daha başkaları, “Baba”yı ziyaretlerin anıları olarak kaldı bende.