Takvimler, 1970 yılını gösteriyordu. Osman Şahin, henüz kimselerin bilmediği bir addı o günlerde. O yıl, “Kırmızı Yel” adlı hikâyesiyle TRT Büyük Ödülü’nü kazanınca, adı birdenbire tüm Türkiye’de duyuldu. Hele, ödül alan o çok çarpıcı hikâyesi yayımlanınca, herkesin merak ettiği, tanımak istediği biri olmuştu artık...
Oyunculuktan önce, hikâyeler yazarak edebiyat dünyasında var olmaya çalışan Yılmaz Güney de “Kırmızı Yel” hikâyesini okuyunca pek etkilenmiş, onu filme çekmeyi düşünmüştü. Bu amaçla Güney, yanında genç eşi Fatoş; Fatoş’un kucağında yeni doğmuş bebekleri olmak üzere, üç kişilik bir ekiple İzmit’in yolunu tuttu. Doğruca, Osman Şahin’in evine gittiler...
Osman Şahin o sırada İzmit Sümer Ortaokulu’nda beden eğitimi öğretmenliği yapıyordu. Beyazperdeden tanıyıp hayranlık duyduğu ünlü oyuncuyu karşısında görmek, genç yazar için gerçekten sürpriz olmuştu! Şahin ailesi, Yılmaz Güney ve eşini evlerinde ağırlamanın mutluluğu içindeydi.
Yılmaz Güney, lafı dolaştırmadan konuya girdi. Ödül alan hikâyesini filme çekmek istiyordu. Bunun için kaç lira ödemeliydi?
Osman Şahin şaşırmıştı. Onca sevdiği oyuncu, kalkıp evine kadar gelmişti; ondan nasıl para isterdi ki?
Olanca alçakgönüllüğüyle, “Para istemem” dedi. “Jenerikte, seninle birlikte adımın yazılması yeter!”
Yılmaz Güney’in hoşuna gitmemişti bu yanıt. Fatoş’a dönüp açıkladı: “Görüyor musun? Tıpkı benim, İstanbul’a ilk geldiğim yıllardaki halim!”
Sonra içtenlikle Osman Şahin’e çıkıştı:
“Amatörlüğü bırak! Ne demek, para istemem? Senin kafa emeğinin eseri o hikâye! Bedava olur mu hiç? Sakın kimseye söyleme bunu...”
Böyle dedi ve Fatoş Güney’den aldığı çek defterine bir şeyler yazdı, imzaladı. Yaprağı koparıp genç yazarın gömlek cebine soktu.
Osman Şahin konuğunun yanında, cebindeki kâğıdı çıkarıp da ne yazıldığına bakmadı. Ancak konuğu gittikten sonra bakabildi. On bin lira yazılıydı.
YAZI YAZMASI İSTENMİYORDU
1874-1965 yılları arasında yaşayan İngiliz yazar W. Somerset Maugham, babasının görevi dolayısıyla Paris’te doğmuştu. Sekiz yaşındayken annesini, on yaşında babasını yitirince, İngiltere’ye gönderildi. Edebiyat, felsefe ve tıp öğrenimi gördü. Başka mesleklerle ilgilenmeyen Maugham ise yazar olmayı seçti; hikâyeler, romanlar, dramlar yazmaya başladı ama, para kazanamadığı için yarı aç yarı tok yaşıyordu.
Arkadaşları, yazı yazmakta ısrar etmesinin delilik olduğunu söylüyordu. Basımevlerinde çalışmak istedi, iş vermediler. Kimileri, tıp okuduğu için hasta bakıcılık etmesini öneriyordu. Gelgelelim o yazarlıkta direniyordu.
Bir gün, oyun yazarı arkadaşı John Comton ona yatıya gelmişti. Gece yatmadan önce, okuyacak bir şeyler istedi. Maugham, daha önce yazıp da bir kenara attığı hikâyesini tutuşturdu arkadaşının eline.
Sabahleyin kalktıklarında arkadaşı uykusuz ve büyülenmiş gibiydi. Eline tutuşturulan hikâyenin piyes olabileceğini söyledi. Maugham’a iyi bir fikir gibi gelmedi bu. Arkadaşına, “İstiyorsan yap” demekle yetindi. “Sadie Thomson” adlı hikâye, din duygularıyla cinsellik arasındaki çatışmayı işliyordu.Comton piyesi yazdı ama, gönderdiği tiyatro yönetmenleri pek beğenmiyordu. Sonunda Sam Harris oyunu sahnelemeye karar verdi. Güçlü bir aktör bulundu.
Oyun oynandığında Broadway’i salladı! Tam dört yüz elli kez sahnelendi.
Ondan sonra bütün tiyatro yönetmenleri peşinden koşmaya başladı Maugham’ın. Elindeki bol müsveddeleri dağıtıyordu. Üç tiyatroda birden oyunları sahnelenince para adeta oluktan akmaya başladı.
O artık milyonerdi!
Yıllar sonra ABD’de tiyatro eleştirmenlerinin gizli oylamayla belirledikleri “Dünyanın En Büyük On Dramı” seçiminde birinciliği Shakespeare’in dramları alırken, ikinci sırayı Maugham almıştı.