Cafer Zorlu’yu Babıali’nin eski kulağı kesikleri yakından tanırdı. Karikatür meraklısı okurlar da onun çizgilerini elbette unutmamıştır.
Yıllar yılı çizdi; kuşaklar boyunca insanları tebessüm ettirdi, güldürdü...
Babıali’nin alaydan yetişme çizgi ustalarındandı.
Emekçiydi. Dar gelirliydi. Mizah dergilerinde, günlük gazetelerde çizebildiği sürece cebi para görürdü. Yalnızca çizginin değil, ayağını yorganına, yani cebindeki paraya göre uzatmanın da ustasıydı.
Eminönü’nden Cağaloğlu’na gidip gelirken yolu, ünlü bir restoranın önünden geçerdi.
Nimet Abla gişesinin birkaç adım ötesindeki restoranın içi görülmez de; kaldırıma bakan vitrininde günlük mönü sergilenirdi. Yemek, tatlı, salata, meyve vb.
Her yiyeceğin yanında da fiyatı yazılı olurdu.
Üstat, vitrindeki yemeklere bakar, nice canı çekse de bütçesi elvermezdi girip kendine küçük bir şölen çekmeye.
Cebindeki parayı düşünür, sonra yutkunarak çekip giderdi.
Bir gün yine vitrine göz atarak geçip giderken, birden sevdiği bir tatlı gördü orada:
Şekerpare! Fiyat etiketinde beş lira yazıyordu.
Cebinde de tam beş lirası vardı; yol parası yapacaktı.
Durdu, bir an düşündü, bugün yürüyerek eve dönmeyi göze aldı. Restorandan içeri girdi.
Boş masalardan birine oturdu, yaklaşan garsona, şekerpare ısmarladı!
Garsonun yüzü asılmıştı birdenbire: “Beyefendi burası tatlıcı dükkânı değil,” dedi aksilenerek. “Tatlıyı yemekle birlikte veriyoruz.”
“Ben yalnızca şekerpare yemek istiyorum!” diye diretti Cafer Zorlu. “Parasıyla değil mi?”
Aralarında bir tartışmadır başladı. Onların tartışmasına restoranın sahibi koşup geldi.
Cafer Zorlu bir kez de patrona söyledi şekerpare yemek istediğini.
Patron da terslendi! Orası restorandı, tatlı satmıyorlardı. Nuh diyor, peygamber demiyorlardı.
Restoranın öteki müşterileri dikkat kesilmiş, Cafer Zorlu’nun ısrarla şekerpare isteyişini izliyordu.
Gururu incinmiş, kendini aşağılanmış hissediyordu.
“Ben bu şekerpareyi yiyeceğim, siz de göreceksiniz!” diyerek çıkıp gitti.
Restorandan çıkıp doğruca Karakola gitti.
Komiserin kapısının önü kalabalıktı.
Kimileri suçlu, kimileri mağdur insanlar kapı önünde kaynaşıyor, Komiser sinir küpü halinde bağırıp çağırıyordu.
Bir an gözü kalabalık içinde dikilen Cafer Zorlu’ya ilişti.
“Sen ne istiyorsun?” diye seslendi.
“Efendim, ben şekerpare yemek istedim, paramla; vermediler!” diye açıkladı Zorlu. “Şikâyetçiyim!”
Komiserin yüzü büsbütün ekşimişti!
“Şunun yanına bir polis verin, gitsin ne yiyecekse yesin!” dedi öfkeyle.
Cafer Zorlu yanına katılan polis memuruyla birlikte restoranın yolunu tuttu.
İçeri girdiler. Patronu ve garsonu göstererek:
“İşte bunlar satmıyor!” dedi.
Polisi karşılarında görünce, hemen tatlı servisi yapıldı.
Cafer Zorlu, polis gözetiminde oturup şekerparesini yedi. Parasını ödedi.
Kapıdan çıkarken döndü, sessizce ardından bakan adamlara seslendi:
“İşte böyle yerler şekerpareyi!”