Samipaşazade Sezai, “Sergüzeşt” romanının yazarı olduğu kadar, damak zevkine düşkünlüğüyle de tanınırdı. Eskilerin deyişiyle, tam bir “şikemperver”di üstat. (İsterseniz bunu “gurme” diye de anlayabilirsiniz.)
Londra sefaretinde çalıştığı yıllarda, en çok İstanbul mutfağının lezzetlerini özlüyor; arada bir ailesine yazarak, yiyecek istiyordu. İstekleri karşılıksız kalmıyor, teneke kutular içinde baklava yufkasından tahin helvasına kadar birçok şey Londra’ya kadar ulaştırılıyordu.
Sezai’nin görüşüne göre, yeryüzünde iki büyük “sanatkârane” mutfak vardı. “Bu iki mutfağa birer sanat atölyesi, birer zevk mabedi gibi bakılabilir,” diyordu. Hangisiydi o mutfaklar? Türk ve Fransız mutfakları.
Yaşlılık yıllarında Vaniköy’de oturan Samipaşazade Sezai, yürüyerek Çengelköy’e kadar gelir, çarşı pazardan alışveriş yapıp yine yürüyerek Vaniköy’e dönerdi.
Yürümek bir gençlik iddiasıydı onun için. Yaşlılık rozetini asla yakasına takmaya yanaşmazdı.
Taze kabak salatasını pek seven üstat, yine bir gün Çengelköy çarşısına inmişti. Çarşıda Rum bir kadın, çiçeği burnunda körpe kabaklar satıyordu. Körpe kabakların önünde durduğunda, satıcı kadın:
“Alın bu taze kabaklardan,” dedi. “Kabak mülayimdir. Yaşlılara iyi gelir.”
Samipaşazade’nin suratı hemen ekşidi. Kadını tersler gibi:
“Bizim evde yaşlı kimse yok!” dedi ve yürüdü.
O akşam Sezai Bey’in sofrasında, çok sevdiği kabak salatası yoktu.
(Bize sorarsanız, damak zevki gelişmemiş insanların edebiyat zevki de kuşkuya açıktır.)