Vedat Günyol İstanbul Hukuk Fakültesi’ni bitirdikten sonra doktora yapmak için Fransa’ya gitti. Takvimler 1937 yılını gösteriyordu. Paris Hukuk Fakültesinde iktisat ve uluslararası hukuk alanlarında doktora sertifikasını aldığında, Fransa savaş yangının içine yuvarlanmış bulunuyordu!
O sırada Fransa’da bulunan yabancılar alelacele kendi ülkelerine gönderilmeye başlandı.
O ölüm kalım günlerinde Vedat Günyol da apar topar bir gemiye bindirilerek Türkiye’ye yollandı.
Tuna üzerinden Karadeniz’e doğru yol alan geminin güvertesinde yolculuk ediyordu genç Vedat Günyol. Yanında doğru dürüst bir giyecek yoktu. Bir gömlek, bir pantolon vardı üzerinde, o kadar... Oysa geceler soğuktu... Güvertenin bir köşesinde büzülürcesine oturmuş, uyumaya çalışıyordu. Ortalıkta, uzun boylu bir genç adamdan başkası yoktu. Onu da tanımıyordu.
Sabaha karşı büzüldüğü yerde uyandığında, üzerinde bir pardösü vardı. Çevresine bakındı, kimseyi göremedi. Elindeki pardösüyle vapurda dolaştı. Kim olduğunu bilmediği, pardösünün sahibini aradı durdu.
Vapur İstanbul Limanı’na geldiğinde, o meçhul iyiliksever kişiyi bulamamıştı hâlâ.
Aradan yıllar geçecek, ama Vedat Günyol, ayazlı bir gecede üzerine pardösüsünü örten adamı hiçbir zaman unutmayacaktı.
Bir gün Sait Faik, Günyol’un evine uğramıştı. Birlikte Beyoğlu’na çıkıp bir yerlerde içmeyi önerdi.
Vedat Günyol, Sait Faik’in önerisini geri çevirmedi. Birlikte Beyoğlu’nda gezerlerken, bir evin kapısını çaldı Sait Faik. Kapı açıldı, uzun boylu bir erkek karşıladı onları.
Vedat Günyol, karşılarında duran adamı tanımakta gecikmedi. O idi! Vapurun güvertesindeki genç adam...
Günyol heyecan içinde sordu:
“Vapurda, pardösüyü üzerime bırakan siz miydiniz?”
Uzun boylu genç adam tevazuyla gülümsedi:
“Ne yapayım birader! Büzülmüş uyuyordun. Üşütürsün diye korktum! Kıyamadım.”
Bu iyiliksever kişi, ressam Abidin Dino’dan başkası değildi.
PAZARCI BAĞIRIYORDU: “HAYAT KISA, KUŞLAR UÇUYOR...”
Kozyatağı semt pazarında pazarcı delikanlı tezgâhının başında, gelip geçenlere sesleniyordu:
“Gel abla gel! Hayat kısa/ Kuşlar uçuyor... Geç kalmayın alın bunları!”
O sırada pazara çıkmış olan Cemal Süreya’nın yeğeni Güzin Tanyeri, pazarcıların bağırtıları arasında dayısının dizelerini işitince olduğu yerde durdu. Şaşırmıştı. Kimdi bu pazarcı çocuk? Her şey aklına gelirdi de, dayısının dizelerinin pazarcılara slogan olacağını düşünemezdi doğrusu...
Sesin geldiği yere döndü. Birkaç delikanlı vardı tezgâhın başında.
“O deminki dizeleri kim söyledi?” diye sordu merak içinde.
“Ben söyledim abla!” dedi içlerinden biri.
Adının İsa olduğunu sonradan öğrenecekti.
“Sözlerin, Cemal Süreya’nın bir şiiri olduğunu biliyor musun?”
“Bilmez olur muyum abla?” diye karşılık verdi. “Şairleri de, şiiri de severim ben.”
Ayaküstü bu kısa söyleşiden sonra çocuğun adını öğrenip oradan ayrıldı Güzin Tanyeri.
Ama pazar yerinde dayısının dizeleriyle satış yapmaya çalışan çocuğu unutmadı. Alışverişini yapıp eve döndü; gördüklerini annesi Perihan Hanım’la ve kardeşleriyle paylaştı. Ailece duygulanmışlardı.
Ertesi hafta, Cemal Süreya’nın yaşamöyküsünün anlatıldığı “Size Nefesimi Bırakıyorum” adlı kitabı İsa için annesine imzalattıran Güzin Tanyeri, doğruca götürüp onu pazarcı delikanlıya armağan etti.