Türk edebiyatında kendine özgü hikâyeleri ve günlükleriyle ilgi toplamış olan Muzaffer Buyrukçu, Pertevniyal Oraokulu’ndaki öğrenimini yarıda bırakınca, çocuk yaşta hayata atılmış, çok değişik işlerde çalışmıştı. O dönemde, Arnavut kökenli göçmen babası, Babıali’de bir gazetenin kapı görevlisiydi. Buyrukçu’nun yaptığı işlerden biri de, babasına yardım etmekti.

İşte bu işi, onun yaşamında bir dönüm noktası oldu.

Ortaokul sıralarında içinde kıpırdanan yazma hevesi, gazetenin atmosferi içinde bir tutkuya dönüşmüştü. Henüz on beş yaşını sürüyordu. Şairaneliğin tam zamanı! Gazete çevresinde birçok yazar, şair tanımaya başlamış, onların yazılarını, özellikle de tefrika sütunlarını izliyordu.

İçinde dalgalanan yazma hevesi, mâniler biçiminde kâğıtlara dökülmeye başladı. Yazılanlar birikti. Kendi gibi şiir heveslisi bir arkadaşı daha vardı. Yıllar sonra Buyrukçu, arkadaşının yazdıklarının, kendi yazdıklarından bir gömlek daha üstün olduğunu söyleyecekti.

Günler geçtikçe iki kafadar, kendilerini enikonu şair olarak görüyordu. Bir gün birikmiş şiirlerini bir kitapta toplamaya karar verdiler.

Babıali gibi kültür ve edebiyatın başkentinde, ağzı süt kokan bir heveskârın kitap çıkarmaya kalkışması, az buz bir cesaret değildi hani! Ancak o yaşlarda bu cesaret gösterilebilirdi.

Muzaffer Buyrukçu ile arkadaşının adını taşıyan şiir kitapları piyasaya çıktığı gün, Babıali, tarihinin kara günlerinden birini yaşıyordu: “Tan” gazetesi basılmış, dergiler, kitaplar yağmalanmış, sokaklarda yakılıyordu!

Yine de kendilerine kitap iletilen iki kalem erbabı, Nizamettin Nazif ile Aka Gündüz, bu acemi işi kitap hakkında kâh yüreklendirici, kâh iğneleyici sözler yazmaktan kaçınmadılar. Özellikle Nizamettin Nazif, övermiş gibi yaparak düpedüz yeriyor; “Okumadan yazmak bir marifet” diye dalgasını geçiyordu.

Bu iğneleyici söz, genç Muzaffer’in adeta içindeki petrol kuyusunu ateşlemeye yetmişti! O günden sonra eline ne geçerse okumaya başladı. Daha önce eline ders kitabı dışında bir şey almamış olan genç adam, o günden sonra gazeteleri, dergileri, kitapları sektirmedi. Okudukça bir şey bilmediğini anlıyor, beyninin sonsuz açlığını gidermeye çalışıyordu. Gazete sayfalarını dolduran anlı şanlı tefrika romanlarına, aşk hikâyelerine bayılıyor, onlar gibi yazmaya özeniyordu. Kitaplarına girmeyecek olan ilk hikâyeleri bu çizgide ortaya çıktı... 1946 – 1953 arasında başta Son Telgraf olmak üzere kimi gazetelerde magazin hikâyeleri yayımlandı. Dahası, “Tanin” gazetesinin açtığı bir hikâye yarışmasını kazandı.

Muzaffer Buyrukçu’nun edebiyat dergilerine geçişiyse 1953 yılında gerçekleşecekti. Yani kendini kabul ettirinceye dek, on yıllık bir çıraklık süreci geçirmişti.

(Ah, o zamanlar, kestirmeden giden yaratıcı yazarlık atölyeleri yoktu!)